GENOMINEERD!

Voor een Knack Weekend Blog Award!

Net toen ik dacht: oei, ik mag mezelf geen blogger meer noemen. Want het was al LANG geleden. Maar waar moest ik over schrijven? Ik loop al weken constant in een American Apparel leotard rond. Of ik op een of ander yoga retreat zit? ZOT! Ik ben een boek aan het schrijven. Een boek waar trouwens een paar fashion bloggers in zullen verschijnen: spannend!

Ik kan niet zeggen ‘mede-fashion bloggers’, want Knack Weekend plaatste me in de categorie ‘personal’. En ik moet zeggen: er viel meteen een IMMENSE last van mijn schouders. Modeblogger zijn brengt een zekere verantwoordelijkheid met zich mee. 

Want wat als je als modeblogger snel naar de GB moet en je -terwijl je daar 10 pizza’s van Dr Oetker in je mandje aan het proppen bent en je *tem tem teeeeeeeeem* een leotard met knieafdrukken draagt (want je ligt al de hele dag met je knieën opgetrokken met daarop je laptop in de zetel) en een T shirt erover met vlekken (want je eet al eens graag paprikachips in die zetel) en flip flops aan je voeten maar je nagels zijn niet gelakt- net op dat moment een lezer van je blog tegenkomt? WAT DAN?! Dan is de fashion blogger bubbel doorprikt! WEG geloofwaardigheid! 

Dan denkt die lezer conceptuele kunstgewijs: amai, maar dat kan ik ook! En voor je het weet, begint die ook een modeblog en haar vriendinnen denken: amai, als gij een modeblog kunt beginnen, dan ik ook! Waarop die hun moeders denken: ge zijt mijn kind en ik zie u doodgraag, maar amai, als gij een modeblog kunt beginnen, dan ik ook! Etcetera, etcetera, tot we het punt bereiken dat praktisch IEDEREEN een modeblog heeft.

En DAN, dan zijn het de mensen die geen modeblog hebben, die zullen opvallen. Om maar te zeggen: ik ben eigenlijk wel blij dat ik onder ‘personal’ sta.

Stemmen kan HIER!

En als je denkt: amai, is dat al dat ge moet kunnen om een persoonlijke blog te hebben, dat kan ik ook! Kunt gij dit? 

Ik ook niet.

Tot gauw!

X

lenalena

Twee levenslessen. Gratis!

En toen begon het na die zonnige lentedagen terug te regenen. En dacht ik: HALLELUJAH! Ik krijg de kans om mijn fabuleuze regenjas van de kapstok te halen! Vorige zomer kocht ik hem voor mezelf als cadeautje na alle chemo’s en stralen. Een regenjas voor na de stralen. Hebt ge’m? Ha!

Samen met enkele vriendinnen reed ik naar Roermond (en reed bijna de weg af toen er eentje plots meedeelde dat ze zwanger was) om een kleedje te zoeken voor een trouwfeest. Ik had al een kleed: ik had niks nodig. Dus kocht ik een –voor mij- veel te dure Mulberry trench coat. Er ging meer dan 1000 euro van de prijs af (wilt dat dan niet zeggen dat ik winst gemaakt heb?), maar dan nog kostte hij bijna exact wat ik op dat moment maandelijks van de mutualiteit kreeg als uitkering. Dus bij deze: BEDANKT ALLE BELASTINGEN BETALENDE LEZERS VOOR MIJN MULBERRY TRENCH!

Bij het woord ‘trench coat’ denken veel vrouwen aan Audrey Hepburn in de laatste scène van Breakfast at Tiffany’s. Of aan Humphrey Bogart in Casablanca. Ik persoonlijk denk aan exhibisionisten. Potloodventers. Omdat een trench –hoe stijlvol ook- GEWELDIG flash materiaal is.

Zelf heb ik in mijn jeugd (my god, hoe oud klink ik?) een stuk of 4-5 flashers gezien. De eerste toen ik dertien was. Ik kwam met een vriendin terug van de Makro waar we de hele middag fitnesstoestellen waren gaan testen. Inderdaad, ook toen was ik al ongelofelijk cool. Onder een brug op weg naar huis stond een geparkeerde wagen. De flasher zat zonder broek half uit zijn auto trots met zijn piemel te zwaaien. In volle paniek –alsof we net Godzilla gezien hadden- liepen we weg. (En nu ik wat meer ervaring heb: het was absoluut geen Godzilla)

Net toen we rakelings langs de man voorbij spurtten, verloor ik mijn schoen. Mijn linkse nieuwe blauwe Palladium. Als een soort Assepoester in een keifout verhaal. Ik liep door want dat is wat je doet in noodsituaties: GAAN! Maar dan dacht ik: fuck you rare kerel zonder broek, jij krijgt mijn schoen niet! Dus liep ik terug –zoveel mogelijk met mijn ogen dicht- en raapte ik mijn schoen op. Die dag heb ik twee dingen geleerd.

                 1. Knoop altijd uw schoenen goed vast.

                 2. Mijn liefde voor schoenen is groter dan mijn angst voor vreemde piemels.

Dus in de sfeer van het hele flasher-gebeuren, is hier mijn outfitpost. ENJOY!

Jullie ooit al geflashed geweest? Of nog beter: zelf geflashed? DO TELL!

X

jas MULBERRY :: body MMM for H&M :: jeans H&M :: schoenen URBAN OUTFITTERS

Dertig! Wattefok!

De dertig naderde. Een leeftijd waar heel wat mensen veel belang aan hechten. Alsof er een soort ‘voor dertig’ en ‘na dertig’ bestaat. En ‘voor dertig’ is alles beter uiteraard. En strakker. Ik vroeg mij af of mijn verjaardag een depri dag zou worden. Dramaqueen alert? Het zou kunnen, want ik heb mij nog al eens slecht gevoeld op een verjaardag. Mijn 10^e. Die twee cijfers. Alsof ik plots volwassen was en mijn mama ’s morgens zou zeggen ‘strijk uw kleren vanaf nu maar zelf!’ Het einde van een tijdperk.

Zou 30 ook het einde van een tijdperk worden? Zijn er dingen die niet meer kunnen van zodra je 30 wordt? Zoals glitterkleedjes dragen? Naar Buffy the Vampire Slayer kijken? En blij zijn dat uw mama uw trollen al die jaren heeft bijgehouden? Ik besloot dat op al die dingen geen leeftijd stond. Dertig staat voor zelfvertrouwen en aanvaarden wie je bent. Ik zat echt in een positieve trip. IK WAS VOLWASSEN! COOL!

Maar dan was het de avond van mijn feestje. Lees: select publiek (want dertig worden = terugplooien tot de kern!),muziek en heel veel snoep. Ik deed het glitterkleedje aan waar ik zo fier op was. Net gekocht aan een GIGANTISCHE (80%!) korting. Dat is wat dertigers doen. Niet impulsief kopen, maar wachten tot het betaalbaar is. Volwassen. Of zei ik dat al?

Ik deed de deur open voor de eerste gast.

GAST: Ik ken dat kleedje

IK: Topshop!

GAST: Is dat geen kleedje van K3?

IK: Van Louise Gray. (jeezes, moeders van peuters zijn echt geobsedeerd door Studio 100)

GAST: Dat is EXACT het kleedje van K3.

FAAAAAAAAAAAAAAAAK! IK HEB EEN KLEEDJE VAN K3 GEKOCHT! 

Een kleedje waarvan een styliste dacht: dit gaan kleuters gewéldig vinden. Tot zover mijn volwassenheid.

ANDERE GAST: Oké, maar ’t is niet dat ge dat gewoon op straat gaat aandoen hè?

IK: Dertig, schmertig: jawel.

Maar nu ik erover nadenk: misschien best niet in het park op een woensdagnamiddag.

Wat jullie, dudes? Zijn er dingen die niet meer kunnen vanaf je 30^ste? Laat het mij weten!

X

PS: Move over, Karen. 

Stijltips voor de luie fashionista deel 3

FAAAAAAAAAK! Dat is veel te lang geleden. Maar met werk, freelance schrijfwerk, een nieuw project (spannend!) mijn Buffy obsessie en niet te oververmoeid proberen geraken, was de blog wat naar het achterplan gesukkeld.

Dat wil niet zeggen dat ik niet meer met mijn outfits bezig geweest ben. ZOT. Het wil gewoon zeggen dat ik er nooit foto’s van gemaakt heb. Maar dan ga je een weekendje naar Amsterdam met je bff’s en heeft er eentje een camera mee. En niet zo’n crappy exemplaar als ik. FOTOSHOOT! De setting kon niet perfecter zijn (dat is zever, want het kan ALTIJD beter): het Westcord Fashion Hotel. Een aanrader. Al konden ze ons niet helpen met een all male stripclub. Een ontgoocheling.

Geen penis. Nog een ontgoocheling.

     

                             Aan mijn trieste uitdrukking te zien mis ik de penisloze man. Allebei geen penis hebben schept een band.

Ik snak naar de zomer. Terrasjes, zon, festivals. Maar in de zomer mis ik de winter. Het is zoveel toffer om je aan te kleden dan. Mo layers, mo creativity. Maar van de koude plots een tropisch warme winkel of koffiebar binnenlopen is de hel. Al dat aan-en uitgekleed: oi! (En daar wou ik het met die male strippers over hebben! Mannelijk bloot doet mij NIKS!) Mijn oplossing? Mouwen! Gewoon naar beneden trekken van zodra je het te warm krijgt. EN ze passen in je handtas. Ideaal voor feestjes. En vapeurs. Dat is een ander paar mouwen hè! HAHA! Man toch, ik ben even grappig als Rob Vanoudenhoven in de ING reclame. 

Mijn favoriete paar mouwen is goud en past volgens mij dus bij alles. Geïnteresseerd in zo’n paar mouwen? Ge hebt ze thuis al liggen! Want eigenlijk zijn het gewoon panty’s waar ik de broek en voeten van afgeknipt heb. Een DIY voor debielen dus.

De vrouw op de T shirt is de übergeweldige Patti Smith. En ik mag dat dragen want ik ben superfan. Niets zo irritant als tienermeisjes die met een Nevermind T shirt van Nirvana rondlopen omdat die baby zo schattig is. Voor zo'n meisjes bestaan de kalenders van Anne Geddes. Kurt wie? WAT?! Territorial Pissings? GET THIS T SHIRT OFF MY BACK!

Wat is jullie mening over band T shirts, dudes? En over mijn mouwen? Ik ben curieus!

hoedje Miss Chickadee Hats :: t shirt H&M :: rok AMERICAN APPAREL :: jeansvest TOPSHOP :: sjaal ROMMELMARKT :: armband ANNA DELLO RUSSO for H&M :: shoes ALL STAR :: mouwen OUDE PANTY'S DIY oorbel JUTKA & RISKA